Każdy ma prawo do indywidualnej
definicji tego pojęcia; ja określam ją na podstawie przeżytych doświadczeń,
związanych głównie z wykonywaniem różnych zadań i czynności zawodowych. Dla
przykładu, krótka historia sposobu przekazu informacji pomiędzy osobami
zarządzanymi i zarządzającymi. Po raz pierwszy, kiedy w dorosłym życiu
spotkałem się z formą przekazu informacji polegającej na: przyjęciu wiadomości,
zrozumieniu jej i wykonaniu zadania była to moja …służba wojskowa. Jako
żołnierz zasadniczej służby wojskowej nie spotkałem się wtedy z jednym z
podstawowych elementów komunikacji jakim jest zrozumienie! W tamtych
czasach, osobom zarządzającym – dowódcom wydawało się, że komunikat, jaki
przekazują jest tak czytelny, nieskomplikowany i ważny, iż nie powinien nikomu
sprawiać żadnych problemów. Teraz, po latach wiem, że nie może być nic bardziej
mylnego! Potwierdzenie zrozumienia przekazu jest kluczowym elementem
komunikacji. Dlaczego? Otóż mylne zrozumienie informacji, w przeważającej
ilości przypadków, doprowadza do błędnych interpretacji, złych wyników, które
nie dają satysfakcji, ani informatorowi, ani informowanemu; to tak, jakby
przekaz nigdy nie zadziałał.
Robert Hirt -
ASCO Numatics; 16 lutego 2012r.
Panie Robercie, w przytoczonym przez Pana przykładzie - wojsko - chyba raczej nie ma miejsca i czasu aby potwierdzać zrozumienie przekazu. Skłaniam się raczej do tezy, że sukces w sprawności działania polega właśnie na tym, że się nie dyskutuje - rozkaz, to rozkaz. W warunkach frontowych takie dbanie mogłoby by być brzemienne w negatywne skutki. Przykładów historia zna bez liku. Pozdrawiam Darek G.
OdpowiedzUsuńPanie Darku,
OdpowiedzUsuńW przypadku wojska rzeczywiście należy przyjąć zasadę „rozkaz to rozkaz”, jednakże takie podejście też należy rozważyć pod kątem ZROZUMIENIA przekazu, informacji a o ten aspekt chodziło mi w mojej wypowiedzi. Niesubordynacja, nie wykonanie rozkazu to, również w moim mniemaniu, niebezpieczne zachowania. Uważam jednak, że większym niebezpieczeństwem jest ślepe wykonywanie niezrozumiałych działań. Mądrość rządzących (zarządzających) polega również na tym, aby swoim podwładnym tak przekazać informację, żeby nie mieli wątpliwości, co do słuszności działań – żeby je po prostu rozumieli.
Historia zna przypadki, kiedy rządzący- dyktatorzy- w swej zapalczywości doprowadzili do tragedii narodów. Nie interesowało ich zdanie innych, którzy ze strachem, bez zrozumienia wykonywali polecenia.
Z poważaniem
Robert H.