Trzy sposoby na dobą prezentację, czyli jak się wyróżnić z tłumu

Tekst: Radek Głowacki, EdisonTeam.pl

Zwabieni tytułem, okładką lub zasłyszanym fragmentem sięgamy po książkę oczekując, że nas wciągnie i zaintryguje. Czasami jednak jest tak, że w miarę upływu czasu spędzonego przy lekturze zamiast zaciekawienia pojawia się rozczarowanie. Wtedy, narzekając pod nosem rzucamy książkę w kąt. Mnie niedawno przydarzyło się coś podobnego i nie w kontekście literatury, ale prezentacji publicznej, czyli problematyki podejmowanej na naszym blogu. Posłuchajcie. 

Cui bono?*

Tekst: Włodzimierz Tasak, WBST
 
Zdaję sobie sprawę z tego, że są różne rodzaje wystąpień publicznych, które mają różne cele. Jednak niezależnie od tego sądzę, że warto wziąć pod uwagę cel, jaki przyświeca samemu mówcy lub inaczej mówiąc, efekt, jaki chciałby osiągnąć w odniesieniu do swoich słuchaczy.
Są mówcy, którzy chcą oszołomić słuchaczy – ekspresją przemawiania, błyskotliwością stwierdzeń albo ich kontrowersyjnością. Innym zależy na tym, by zrobić wrażenie swoją kompetencją, starają się więc powiedzieć coś wyjątkowego lub w taki sposób, w jaki nikt tego jeszcze zrobił. Są też tacy, którzy chcą, by ich odbiorcy dobrze się bawili. Sypią więc żartami i porywają swoją witalnością. 

Trema eliminuje vs. eliminuj tremę

Tekst: Marek Stączek, EdisonTeam.pl
 

Baron Münchhausen

 Nie, nie, to nie przysłowiowa bułka z masłem. Skoro owa, nagle atakująca przypadłość, może zniszczyć nasze plany, utrudnić funkcjonowanie. Niekiedy trwale uniemożliwia wykonywanie ulubionej profesji, to nie można powiedzieć, że jest to przysłowiowa … Czy przesadzam w takim przedstawieniu tremy? Otóż, niedawno przeczytałem wywiad z Izabellą Trojanowską, która m.in. powiedziała: „Nasz zawód ma wiele trudnych punktów, ale najtrudniejszym jest trema. Kilka bardzo zdolnych osób musiało zrezygnować z zawodu, bo nie wytrzymywały napięcia. Trema powodowała, że zapominali tekstu, dostawali arytmię, amok”. Czyli, są ludzie, którzy, tak mocno doświadczają destrukcyjnego wypływu tremy, że rezygnują z wymarzonego zawodu i porzucają ulubioną profesję, zaś większość z nas - mniej lub bardziej umiarkowanie - przypomina sobie o jej istnieniu podczas swoich wystąpień. 

Sztuka dobrego lądowania

Tekst: Przemysław Kopyto, UCB Pharma

Podobno najlepsze wystąpienia to te, które wyglądają na zupełnie naturalne i spontaniczne, ale które w rzeczywistości są produktem wielu godzin, a może i dni, przygotowań, prób i powtórek. Ale czy oznacza to, że każde wystąpienie nie poprzedzone długim czasem żmudnych przygotowań jest skazane na porażkę? A co jeżeli nie mam wystarczająco dużo czasu na przygotowania? Na którą część wystąpienia zwrócić największą uwagę i przygotować ją najlepiej?

Niektórzy uważają, że najważniejszy jest początek, bo to on decyduje, czy słuchacz podąży za mówcą, czy nie. Inni twierdzą, że bez soczystego rozwinięcia i dobrej argumentacji – nic się nie da osiągnąć. Jednak to trochę niedoceniane zakończenie decyduje o tym, co ci, którzy dotrwali do końca zabiorą ze sobą, z czym wyjdą, o czym będą myśleć i jakie decyzje podejmą. Wielu mówców nie osiąga swoich celów tylko dlatego, że po dobrym locie nie potrafią w odpowiednim momencie miękko, ale zdecydowanie wylądować. Bardzo wiele dobrych wystąpień pozostawia niedosyt, czy wręcz niesmak, z powodu rozwlekłego zakończenia i braku pointy. Bywają wreszcie i takie, z których nie pamiętamy prawie nic - poza jednym celnym zdaniem wypowiedzianym na koniec.

Trzeba wiedzieć, jak zacząć. Trzeba umieć rozwinąć argumentację. Ale zakończenie trzeba mieć po prostu gotowe. A jeśli planujemy pewne formy interakcji – to najlepiej nawet kilka…