Wystąpienie publiczne z poczuciem humoru cz. 2. Klasyfikacja humoru

Tekst: Marek Stączek, EdisonTeam.pl

Na potrzeby naszej analizy, a rozprawiamy o wartości humoru w prezentacji publicznej opracowałem taką - jak mawiał ks. J. Tischner - klasyfikację od siekiery. Rzecz świeża i pewnie potrzebuje, aby ją dopracować, ale… Wyobraźcie sobie poziomą oś. Z lewej strony mamy wartość „humor nie śmieszny”, z prawej - „humor bardzo śmieszny”, czyli na razie bierzmy pod uwagę wymiar: „na ile dana wypowiedź jest w stanie rozbawić słuchacza”. Pytamy tu i oceniamy: czy opowiedziana anegdota wywołuje falę śmiechu?, na ile wygłoszony komentarz rozbawia i wyzwala eksplozję radości, czy raczej wywołuje głosy ubolewania i ciężkie westchnie? A teraz dorysujmy oś pionową.

Wystąpienie publiczne z poczuciem humoru cz. 1

Tekst: Marek Stączek, EdisonTeam.pl

Abraham Lincoln

Powiadają - człowiek przyzna się do noszenia peruki, posiadania sztucznej szczęki, chorobliwego zmagania się łupieżem, ale nie do tego… że jest osobą pozbawioną poczucia humoru! Dlaczego? Prawdopodobny powód jest dość prosty – poczucie humoru jest w cenie! Można się przyznać do słabszej pamięci: „ostatnio coś zapominam”, niskich zdolności analitycznych: „nie potrafię tego obliczyć, jestem humanistą”, zaś do braku poczucia humoru – nigdy! Można by powiedzieć, że cecha ta jest towarem bardzo pożądanym. Lubimy osoby, które potrafią dowcipnie komentować. Chętnie przebywamy wśród tych, którzy przez swój dowcip wnoszą lekkość i swobodę. Ba, żywimy niejasne przeczucie, że poczucie humoru pozytywnie koreluje z inteligencją, a jego brak sugeruje, że z ową inteligencją jest dość kulawo. Słowem lubimy ludzi z poczuciem humoru, a szerokim łukiem omijamy ponuraków, smutasów, defetystów. 

A jak sprawa poczucia humoru przedstawia się w kontekście tematu naszego bloga - wystąpień publicznych?

Niech Pan zamknie oczy…. czyli o umiejętności malowania słowem

Tekst: Radek Głowacki, EdisonTeam.pl

Tomasz Zimoch/Dariusz Szpakowski

Czasy, kiedy to wielkie dzieła można było kontemplować tylko w miejscach do tego przeznaczonych odeszły w niepamięć. Dzięki fotografii owe dzieła może mieć każdy w ilości nieograniczonej. Cała sprawa, mimo wielu korzyści nie obeszła się bez zarzutów, jeden z nich głosił, że fotografia obdziera sztukę z jej ‘sacrum’, czyli że spłaszcza dzieło, które w efekcie powszednieje. Trudno nie zgodzić się z tymi zastrzeżeniami. Ale, czemu to o fotografii na blogu o prezentacji? Cóż, powodu obserwacji, drodzy czytelnicy! Bo oto, jak na lekarstwo prezentacji, w czasie których prezenterzy potrafią ‘malować słowem’, Ale, nie pora na narzekanie, podejdźmy do zagadnienie z inicjatywą i postawmy pytanie?:

Metafora w wystąpieniu minister Muchy

Tekst: Marek Stączek, EdisonTeam.pl

Podsumowując organizację EURO 2012 minister sportu powiedziała: „Czekaliśmy na te mistrzostwa długo, a przeleciały bardzo szybko. Dużo pracy, zaangażowania. Łza się w oku kręci, że jest już po. Chcę podziękować poprzednim ministrom sportu. Pani Jakubiak, Mirosławowi Drzewieckiemu, Adamowi Gierszowi. Ja jestem czwartą osobą w tej sztafecie, która dobiegła do mety. Przecięłam wstęgę.” Joanna Mucha zastosowała - metaforę, czyli sposób mówienia o danej rzeczy, w kategoriach pochodzących z innej rzeczywistości, czyli (w tym wypadku) o sobie i pracy czterech ministrów opowiedziała jak o biegu sztafetowym.

Jakie korzyści płyną z zastawania tej techniki?