Efekt gwarantowany

Każdy tego pragnie, szuka, w każdym ta potrzeba. Potrzeba bycia docenionym. Jednak czy nie jest tak, że słysząc miłe słowo zastanawiamy się - czego może chcieć ta osoba? Lub sami chcąc powiedzieć komplement ocieramy się o banał typu: dobrze pracujesz lub ładnie wyglądasz? Jak zatem dowartościować naszego rozmówcę/słuchacza? Dwa przykłady. Pierwszy to wypowiedź byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych G. W. Busha z 2007 roku podczas pobytu w Polsce: „Kościuszko, którego pomnik stoi naprzeciwko Białego Domu, ukuł hasło: ‘Za wolność waszą i naszą’, a więc nie tylko za własną, ale za wolność innych. Polska jest zwolennikiem wolności i wspiera wolność również innych krajów.” Drugi to wypowiedź premiera Donalda Tuska z przemówienia inaugurującego polską prezydencję w UE: „(…) Więc dla mnie Grecja to ciągle o wiele bardziej Perykles, niż dzisiejsze demonstracje z powodu cięć finansowych.”

Dwie cechy wspólne przytoczonych wypowiedzi – użycie konkretu oraz unikanie abstrakcji. Warto zadać sobie pytanie - za co chciałbym podziękować?, jaką zaletę chciałbym podkreślić u swojego rozmówcy/słuchacza? Następnie przytoczyć przykład i... efekt gwarantowany.

P.S. Zadanie: Co autor miał na myśli wypowiadając takie zdanie: „W Chicago jest wiele ulic nazywanych polskimi nazwiskami. Niestety nie wiem, którzy z nich to bohaterowie a którzy to np.: … pedofile.”

Radek Głowacki, 25 sierpnia 2011r.

Żegnajcie wakacje, witaj szkoło!

Obraz pierwszy:

Początek roku szkolnego. Reprezentacyjna aula wypełniona drugoklasistami. Na scenie, obok godła i flagi państwowej, zdanie – BYŁ TAKI WRZESIEŃ. Na scenę wchodzi Pani wicedyrektor, wita się z dziećmi, przedstawia długą listę gości - każdy nagradzany brawami. Następnie, zwracając się do uczniów mówi o potrzebie nastawienia się na pracę. Odczytuje list od Rzecznika Praw Ucznia a w nim m.in. o wydarzeniach w Biesłanie, trudach młodych uczniów z września 39 roku. Przewodniczący Rady Rodziców nie zmienia tonu - zachęca uczniów do trudu i bo to będzie procentować w przyszłości.

Obraz drugi:

Początek roku szkolnego w nowo otwartej szkole. Na sali gimnastycznej dzieci z klas I-IV. Za oknem pada deszcz. Wychodzi Pani dyrektor wita się z dziećmi i rodzicami i zaczyna – „idąc dzisiaj do szkoły otrzymałam od mojej mamy sms-a o treści ‘powodzenia pierwszoklasistko’, bo podobnie jak dla was dla mnie to też jest pierwszy rok w tej szkole. Za oknem świat płacze bo skończyły się wakacje jednak my dołożymy wszelkich starań aby na Waszych twarzach szybko pojawił się uśmiech i abyście dobrze czuli się w tym miejscu”.

Pointa: Jak mawiał Jerzy Lec: „nie wystarczy mówić do rzeczy, trzeba mówić do ludzi”

Radek Głowacki, 19 sierpnia 2011r.

Konwencja PO – wystąpienie Donalda Tuska

Cóż, nie sposób przeoczyć, że Tusk wyrósł na jednego z lepszych polskich mówców. W moje ocenie, on i Andrzej Lepper zrobili największy postęp w tym względzie. Proszę, niech nie dziwi was owo zestawienie. Sugeruję, by popatrzeć na grupę polityków w następujących perspektywie: a. „jak się prezentowali na początku swojej kariery?”, oraz: b. „jak radzą sobie teraz?” (ewentualnie, względnie niedawno – tu myślę o A.L.). Obaj wymienieni wykonali duży skok. A pozostali? Cóż, można by powiedzieć, że - owi pozostali, pozostali sobie wierni (w braku rozwoju, trzymaniu się swoich dawnych sposobów). Ale wróćmy do Tuska, co widać w jego wystąpieniach? Jest wyraźna lekkość, świadomy dobór słów, dobra mowa ciała, zdecydowanie. Mówił blisko 15 minut bez kartki, w jasno wytoczonym celem. Ostatnio zaliczył też dobre wystąpienie podczas inauguracji Polskiej prezydencji w UE, zaś podczas uroczystości 70 rocznicy wybuchu II Wojny Światowej – na tle wielu polityków wschodnich i zachodnich - był wyróżniający. Ale, brak w tym wszystkim jeszcze jednego. W jego wystąpieniach nie dostrzegam rysu przywódczego. Nie ma tam zwrotów, wypowiedzi, kierunku jaki zaznacza podczas swoich wystąpień przywódca. Jak to zrobić? Cóż, to już opowieści na inny wpis, bo 100 słów przekroczone!  Marek Stączek, 5 sierpnia 2011r.

Świadomość określa byt

Zdarza się, że rzeczy, z którymi się stykamy nakładają się w naszej świadomości i powstają (czasami/często - tu osiądzie sami) ciekawe obserwacje. Doświadczyłem tego w minioną sobotę. Obejrzałem kilka prezentacji na TED.com. Jak pewnie wiecie, sama platforma to pomysł Richarda S. Wurmana, który chciał w jednym miejscu zmieścić wszystkich znaczących: twórców, ludzi polityki i biznesu. Można tam znaleźć wystąpienia Al Gora, B. Gatesa – słowem gwiazdy. Płacisz 6000 za uczestnictwo i słuchasz, mówca ma tylko 18 minut.

A potem – czyli ciąg dalszy mojej soboty – czytałem Wyborczą. Trafiłem na interesujący wywiad z Olgą Lipińską, w którym padają takie oto słowa: „praca, która jest moją pasją – to przecież piekło. Wie Pan, jak brzmi tekst, który jest najczęściej słyszany w moim zawodzie? „To się nie da zrobić”. „TO SIĘ  NIE DA”.

W moje głowie coś zazgrzytało. Postaw „nic się nie da zrobić” vs wspólny mianownik  jakim mógłbym opatrzyć prezentacje z  TEDa - „We can!” (oczywiście cytując klasyka).

Ps. Za słowami „nie da się”, kryje się określony system myślowy osoby mówiącej, z systemu wyrasta kultura apatii, a ona ryje tory dla losu jednostek, grup i organizacji. Słowem – cytuj opatrznie drugiego klasyka - „świadomość określa byt”.

Marek Stączek, 1 sierpnia 2011r.