Tekst: Włodzimierz Tasak, WBST
Zdaję sobie sprawę z tego, że są różne rodzaje wystąpień publicznych, które mają różne cele. Jednak niezależnie od tego sądzę, że warto wziąć pod uwagę cel, jaki przyświeca samemu mówcy lub inaczej mówiąc, efekt, jaki chciałby osiągnąć w odniesieniu do swoich słuchaczy.
Są mówcy, którzy chcą oszołomić słuchaczy – ekspresją przemawiania, błyskotliwością stwierdzeń albo ich kontrowersyjnością. Innym zależy na tym, by zrobić wrażenie swoją kompetencją, starają się więc powiedzieć coś wyjątkowego lub w taki sposób, w jaki nikt tego jeszcze zrobił. Są też tacy, którzy chcą, by ich odbiorcy dobrze się bawili. Sypią więc żartami i porywają swoją witalnością.
Jest jeszcze jedna grupa mówców. Tym zależy głównie na tym, aby to, co przekażą, wywarło jak najlepszy wpływ na słuchaczy. Taki, który zmieni coś istotnego w ich myśleniu lub postępowaniu, zachęci do podjęcia jeszcze jednej próby, albo sprawi, że inaczej spojrzą na własną osobę.
Możemy nie zapamiętać z ich przemówienia żadnego bon motu, ale powiemy: on wskazał mi drogę.
Nie twierdzę, że trzy pierwsze grupy mówców źle wykonują swoją pracę. Jednak obawiam się, że są w niej nazbyt skupieni na sobie i tym, jak dane wystąpienie wpłynie na ich własną przyszłość. Natomiast wymienieni przez mnie na końcu przyszli, by służyć swoim odbiorcom i zależy im na tym, jak to, co powiedzą, może wpłynąć na przyszłość ich słuchaczy.
* użycie tego sformułowania nie jest oskarżeniem mówców o niecne czyny, a jedynie żartem wskazującym, że za każdą przemową może stać jakiś ukryty motyw.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz