Ba, z pewną przesadą powiem, że rozprawiać będę o
dostępie do ośrodka decyzji słuchacza, sposobie na trwałe wejście w pamięć
odbiorcy. Otóż ów dostęp, owe drzwi, owo otwarte okno to … „uwaga”. Właściwość
umysłu, która decyduje o selektywności w odbiorze bodźców. Funkcja, którą
cechuje przerzutność, selektywność, niestałość. Jej to właśnie poświęcanych
jest coraz więcej badań psychologicznych.
Oczywiście moja teza pod tytułem „uwaga jest kluczowa” jest
do przyjęcia tylko dla tych, którzy sukces w prezentacji mierzą rodzajem i
głębokością wpływu na słuchacza, a nie ślicznością prezentowanych slajdów.
Tych, którzy kierują się założeniem, że jedynym i ostatecznym sędzią ich
retorycznych poczynań jest słuchacz. Tylko słuchacz i nikt inny. Bo moi mili,
tylko w takim – tu neologizm – „słuchaczocentryczym” ujęciu, zdolność do wzbudzenia,
utrzymania i angażowania uwagi jest umiejętnością podstawową. Gdzie mówcą kieruje
imperatyw „utrzymania uwagi”. A z kolei, ów imperatyw przekłada się na
praktyczne: 1. „rozpocznij tak, by uzyskać uwagę publiki”, 2. „mów tak, by
utrzymać skupienie słuchaczy”, 3. „zakończ tak, by zaangażować ich do
działania”. Słowem rób wszystko by wywołać skupienie na, zaangażowanie
w, koncentracje na.
Marek Stączek, 22 września 2011 roku
Ps. 1. Przekroczyłem 100 słów, ale to nieważne, bo
najważniejsze jest …
Ps. 2. Z badań nad uwagą wiemy, że „uwaga wzrokowa”
wzbudzana jest automatycznie – tzn. pojawia się określony bodziec i ona do
niego lgnie. Zaś „uwaga słuchowa”, tę trzeba aktywnie pobudzać. Na przykład, pracuję
przy biurku a w tle gra radio. Mogę je ignorować, ale mogę powiedzieć sobie –
„zwróć uwagę, co mówią” i dopiero wtedy przesuwam moją uwagę na odbiór. Jeżeli
tak jest, to mówca, który pracuje logosem – musi uczyć się wzbudzać uwagę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz