Sprawdź jak oddychasz. O zaletach samoobserwacji.

Tekst: Artur Kalicki, TVP

Rozluźnienie podczas prezentacji powinno objawiać się nie tylko w gestach, które wykonujemy rękami, ale też w swobodnym posługiwaniu się artykulatorami – językiem, wargami, żuchwą. Zasada jest prosta: napięty dół, luźna góra. Mięśnie powyżej mostka powinny być rozluźnione podczas prezentacji. Poniżej – napięte. Potem trzeba sprawdzić: jak oddycham? Oddech przeponowo-brzuszny (to obrazowa, ale podobno kontrowersyjna nazwa), jest naszym naturalnym sposobem oddychania, ale przez czynniki stresogenne większość z nas straciła tę, jak to nazywają specjaliści od emisji głosu - nieświadomą kompetencję. Żeby sobie przypomnieć jak oddycha się prawidłowo, wystarczy porządnie się zmęczyć – przebiec po schodach na trzecie piętro i obserwować co dzieje się z naszym brzuchem, żebrami, obojczykami... To nie ramiona podnoszą się w pierwszej kolejności, tylko brzuch, który na co dzień skrzętnie chowamy, uniemożliwiając przeponie wypchnięcie trzewi. Najpierw podnosi się brzuch, potem rozchylają dolne żebra, a na końcu powietrze zajmuje górne partie klatki piersiowej. Tak nas matka natura nauczyła, ale potem społeczna presja wyparła z nas tę kompetencję.

Sprawdź jak oddychasz kiedy jesteś zmęczony, kiedy spokojnie leżysz rozmyślając i kiedy mówisz coś na zebraniu. W każdej z tych sytuacji oddech powinien przebiegać w tych samych fazach. Wdech – podnosi się brzuch, potem dolne żebra i nieznacznie klatka piersiowa. Wydech – obniża się najpierw klatka piersiowa, potem zwęża podstawa klatki, a na końcu zapada brzuch. Polecam samoobserwację.